Wpis dodał 2015-01-18 11:37:43

Obowiązkowe szkolenia z pierwszej pomocy

Czy kursy pierwszej pomocy przedmedycznej są obowiązkowe?

To pytanie rodzi wątpliwości, dlatego w dzisiejszym wpisie na nie odpowiemy.

Zgodnie z art. 2091 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany wyznaczyć pracowników do udzielania pierwszej pomocy.

W § 3 tego artykułu zapisano, że:
liczba tych pracowników (wyznaczonych do udzielania pierwszej pomocy) oraz wyszkolenie tych wyznaczonych osób powinny uwzględniać rodzaj i poziom występujących zagrożeń.

Wyznaczenie takich osób powinno być skonsultowane z pracownikami zgodnie z art. 23711a § 1 pkt 3 Kodeksu pracy.

Forma wyznaczenia pracownika

W przepisach nie jest określone w jaki sposób wyznaczyć pracownika. Może być to dobrowolne przejęcie dodatkowych obowiązków (np. po rozmowie, konsultacjach zgodzi się za dodatkowym wynagrodzeniem lub inną formą gratyfikacji), w takim przypadku wystarczy jedynie pismo pracodawcy skierowane do pracownika, informujące go o wyznaczeniu do pełnienia powyższej funkcji. Kopię pisma z podpisem pracownika należy wpiąć do akt osobowych pracownika.

Jeżeli zaś pracownik miał wyznaczony zakres obowiązków na piśmie, to trzeba w tej sytuacji sporządzić dla niego nowy zakres obowiązków, uwzględniający pełnienie powyższej funkcji.

W przypadku gdyby pracodawcy nie udało się po konsultacjach i rozmowach nakłonić pracownika do przyjęcia dobrowolnie powyższej funkcji, to pozostaje tylko forma wypowiedzenia warunków pracy i płacy pracownikowi na zasadach określonych w art. 42 Kodeksu pracy.

Kwalifikacje pracowników wyznaczonych do udzielania pierwszej pomocy

Pracownicy wyznaczeni do udzielania pierwszej pomocy powinni posiadać praktyczne umiejętności udzielenia pomocy osobie poszkodowanej w razie wypadku na terenie zakładu pracy lub w innych nagłych przypadkach (np. zemdlenia, ustania pracy serca), w zakresie niezbędnym do ratowania życia tej osoby i zminimalizowania strat na zdrowiu – w okresie od zdarzenia do momentu przekazania tej osoby w ręce lekarza lub ratownika medycznego. Zakres i poziom umiejętności oraz sposób ich nabywania należy skonsultować z lekarzem – profilaktykiem sprawującym opiekę zdrowotną nad pracownikami Państwa zakładu pracy. Służba medycyny pracy jest bowiem właściwa do realizowania zadań z zakresu inicjowania działań pracodawców na rzecz ochrony zdrowia pracowników i udzielania pomocy w ich realizacji, w szczególności w zakresie organizowania pierwszej pomocy przedmedycznej (art. 6 ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy z 27.6.1997 r. o służbie medycyny pracy – tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, ze zm.).

Dodatkowo zgodnie z 2071§ 1. pkt 3 Pracodawca jest obowiązany przekazywać pracownikom informacje o pracownikach wyznaczonych do:

a) udzielania pierwszej pomocy,
b) wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników.

§ 2. Informacja o pracownikach, o których mowa w § 1 pkt 3, obejmuje:

1) imię i nazwisko,
2) miejsce wykonywania pracy,
3) numer telefonu służbowego lub innego środka komunikacji elektronicznej.

Pracodawca podlega kontroli Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) między innymi w zakresie apteczek pierwszej pomocy. W przypadku wykazania jej braku w trakcie przeprowadzanej kontroli inspektor nakaże uzupełnienie. Niewykluczona jest w takim przypadku również kara grzywny, wynosząca od 1000 do 30 000 zł.

Odpowiedzialność za nieprzestrzeganie przepisów lub zasad bezpieczeństwa i higieny pracy ponosi zarówno pracodawca, jak i kierownik (art. 283 § 1 Kodeksu pracy). Zgodnie zaś z Kodeksem karnym, gdy nie udzieli on pomocy człowiekowi będącemu w sytuacji związanej z bezpośrednim zagrożeniem utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (jeżeli sam w tym przypadku nie narazi się na podobne ryzyko), podlega karze pozbawienia wolności do trzech lat (art. 162 Kodeksu karnego).

Udzielenie pierwszej pomocy, a konsekwencje

Zgodnie z Art. 2093. §1. Pracodawca jest obowiązany umożliwić pracownikom, w przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla ich zdrowia lub życia albo dla zdrowia lub życia innych osób, podjęcie działań w celu uniknięcia niebezpieczeństwa – nawet bez porozumienia z przełożonym – na miarę ich wiedzy i dostępnych środków technicznych.

§2. Pracownicy, którzy podjęli działania, o których mowa w § 1, nie mogą ponosić jakichkolwiek niekorzystnych konsekwencji tych działań, pod warunkiem że nie zaniedbali swoich obowiązków.

Kategoria wpisu:

Wpis dodany przez admin

2 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *